Klein Amsterdam

Hoewel ik zelf geen kinderen heb, weet ik hoe leuk het kan zijn voor kleine kinderen om op te groeien als kleine Amsterdammer. Er is zo vreselijk veel te doen en te ontdekken! Parken, musea, toneelvoorstellingen, het aanbod is enorm. Natuurlijk zijn er hele volksstammen die de stad uittrekken zodra er kinderen (op komst) zijn, maar er is natuurlijk ook heel wat voor te zeggen kinderen als volwaardige stadsmensen op te laten groeien en zo te leren dat er een enorme diversiteit bestaat, waardoor ze misschien ook iets meer wereldwijs opgroeien dan zeg, in een dorp. Soms ben ik best een beetje jaloers op mijn kleine nichtjes die nu al, hoe klein ook, Amsterdamser zijn dan ik ooit kan worden: ze zijn hier geboren en hoewel ik als klein meisje ook in Amsterdam heb gewoond, zal ik dat nooit kunnen evenaren.

Een goede vriendin heeft een dochtertje van dezelfde leeftijd als mijn oudste nichtje en dat is vaak al meer dan genoeg overeenkomst om het uitstekend met elkaar te kunnen vinden. Het jongste nichtje huppelt er vrolijk achteraan, maar loopt ook vaak zomaar weg, de speeltuin uit, dus die moet je goed in de gaten houden. Het Beatrixpark was wat dat betreft een ideale plek om af te spreken: een zwembadje met speeltuin in het park bij de RAI, geen superdrukke weg die er vlak langs raast en heel overzichtelijk: snel raak je ze hier niet kwijt. Ze verkopen er blauw smurfenijs en tosti’s; mooier wordt het niet want gelukkig is een kinderhand nog steeds snel gevuld. Eenmaal geïnstalleerd op de tandemfiets van mijn broer, die nog best een uitdaging vormt als je niet gewend bent rond te fietsen met een klein meisje dat voorop vrolijk meetrapt, wist ik jammer genoeg eigenlijk helemaal niet precies waar dat Beatrixpark nou eigenlijk lag. Ik dacht na een oefenrondje gewoon van WTC naar RAI te fietsen en er wel langs te komen; nee dus. Een kindje van 4,5 weet dan jammer genoeg ook echt de weg niet, dus na een tijdje te hebben rondgefietst en rondgevraagd, kwamen we oververhit in het park aan. Het was geen supermooi weer, maar de meisjes vermaakten zich prima in het badje, na het eerste verplichte momentje verlegenheid. Ze speelden met de andere kindertjes op de glijbaan, op de schommel en met elkaar en waren uren zoet. Het blauwe smurfenijsje maakte de middag af; daarna bracht ik de meisjes naar huis. Doodmoe waren we alle drie, maar het grote voordeel van op stap gaan met andermans kinderen is toch altijd weer het moment als ik ze dan afzet bij hun pappa of mamma en zelf heerlijk thuis de krant ga liggen lezen op de bank. Daar kan geen blauw smurfenijs tegenop.

Advertenties